Davuldan Hallice

Davuldan Hallice

İnsan suyu nasıl sever arkadaş?

Davuldan hallice bir şey değil midir zaten?

Uzaktan hoş gelir,

dalga dalga gelir esasen.

Ben ki ne kadar gitmişim kurslara,

sanmışım öğrenmişim.

Pek de yanılıvermişim.

Fazla inanmış,

boğulmamı serçe parmaklarımda durduramamışım.

Şaklaban olmuşum yine havuzda.

Zaten ne zaman ciddi oldum evelallah?

Oyunlar oynanmış, bakmışım;

bacaklarımı o kadar hızlı çırpamazmışım.

Biçimsizin tekiyim dışarıdan, tanımayandan.

Saklar kibarlık kılığında utangaçlığım kalemimi.

Ne ise, bilseler ne fayda eder ki?

Kalemim yüzüyor sanki.

Gözlüğümü çıkardılar, kör oldum.

Bir hışımla kayacaktım bir delilikle,

tam ortada takılıverdim.

"Dur," dediler.

Kaymamak için mücadele ettim.

Araf gibiydi,

belki de onun da ortası.

Başlatırım artık bu muhterem beye!

Düşüyorum be adam, yardım etsene.

Gözümü açtım, her yer su olmuş,

burnum da şehit olmuş.

Âlâ, bakmayın bu mızmızlığıma;

gülmekten ağrılar tutuşur karnıma.

Ama ben de istemez miyim olmak övülen,

gülen, gülünen olmak yerine?

Arabada yazıyorum bunları.

Sorsanız yol tutar beni.

Konu yazmak olunca kandırırım onları.

Onlar da pek umursamaz zaten şu sözlerimi.

Rolümü anlayamıyorum bazen:

Komik olan mıyım, olgun olan mı?

Yoksa sözlü figüran mı?

Veya hiç olmayan mı?

Aha, gel gör, havuzdan çıktık; güneş geldi.

Bir kere de şaşırt beni Orhangazi.

Gönlümü hoş et bari.

Ben seninkini ne zaman hoş ettim, gerçi.

Gözlerim çöküyor yavaştan,

hafif hafif sinyaller veriyor alttan.

Başım çok, çok ağrıyor.

Bu şiir de bir bitmiyor.