Bütün Yazılar

Ve kimse bunu itiraf etmek istemiyor Eskiden hangi aileye, ülkeye, dil ile doğdumuz, din ile kutsandık, toplumun kuralları altında doğudumuzu konuşurken bu artık post modern insanın kimliğini belirleyen detaylardan ibaret. Post modern insan artık daha çok kendini tüketerek dönüştüğü kimlikle tanımlıyor; Artık kimse “Ben Ankaralıyım, ben Karadenizliyim, ben şu ailedenim” demiyor. Onun yerine “ben hangi estetiğin içindeyim, hangi yaşam tarzını temsil ediyorum, hangi tüketim pra

Tiyatro sahnesinde Shakespeare, Çehov ya da Ibsen olduğunda, dekorun ve kostümün ait olduğu tarihsel döneme sadık kalınması beni her zaman mutlu etmiştir. Bu sadakat, yalnızca estetik bir tercih değildir; metne, yazara ve insanın kendi zamanındaki hakikatine duyulan bir saygıdır. Sahne, böyle kurulduğunda bir bağlam sunar; seyirci nerede durduğunu, neye baktığını bilir. Beckett ve Ionesco bu mutluluğu büktü. Zamanı gevşettiler, mekânı soyuttular, anlamı yerinden oynattılar. Y

Prof.Dr. İlber Ortaylı’nın vefatıyla beraber, Celal Şengör “Türkiye’nin en önemli aydınını kaybettik.” demesiyle bu konu üzerinde düşünmeye başladım. Öğrenciler ödevlerini yapay zekaya yaptırıyor, ekonomik sıkıntılardan dolayı işten gelenler telefonuna sarılıp sosyal medyada kaydırıyor ve 90 saniyelik içeriklerden hap bilgiler alıyorken Modern dünyada münevver insan olmak pek kolay değil. Modern kitaplarımız derinlikten çok akıcılık, dopamin ihyacımızı karşılarken, mühendisl

Oscar ödülleri sahiplerini buldu, gecenin kazanın çok olsa da kaybedini kesinlikle sinema oldu. Ortalama filmler, ortalama oyunculuklar dünyanın en prestijli sinema ödülünü evlerine götürdü. Çağdaş sanat sinemada da imzasını sürdürüyor, ne anlattığı belli olmayan One Battle After Another en iyi filmi kazandı ve Paul Thomas Anderson şeytanın bacağını kırdı. Gerçi bu filmle ödül olması şeytanın bacığını kırmaz daha çok üçüncü bacak çıkartır. Ödüllü hakkıyla kazanan isimler de