Dopamin Menüsü

Dopamin Menüsü: tatlı olarak Junk Journal. Şııtt.

Kalemimin mürekebbinin bitmesinin haklı gururu,ocağımdaki ızgaraların boyutlarını öğrenmenin haklı gururu,uzun zamandır kullanmadığım farın makyaj masamda durduğunu fark etmenin haklı gururu.

Neler saçmalıyor olduğumu düşünüyor olabilirsiniz ama hayatımın çok kısa bir zamanında kendi ev işlerimi yapmaya başladım ve inanır mısınız, bu sandığımdan daha başarılı ve keyifli bir deneyime dönüşüyor.

İnfluencer’ların her hafta üç tane kozmetik ürünü bitirdiği, ana sayfamızın koskoca bir reklam panosuna dönüştüğü şu hiper tüketim günlerinde; şampuanlarımı sonuna kadar kullanmak, evdeki ürünlerimi dönüştürmek ve en sevdiğim şey olarak bütün paketlerinden birer junk journal sayfası yapmak kendimi iyi hissettiriyor.

Sonra şunu fark ettim:Bu iyi his tesadüf değil.

Günlük, küçük, ölçüsüz mutluluklar yaratıyorum kendime.Büyük hedefler değil; biten bir şey, tamamlanan bir iş, fark edilen bir detay.Beynim bunları ödül gibi algılıyor.Yeni bir şey almadan da dopamin üretilebildiğini yavaş yavaş öğreniyorum.

Belki de mesele mutluluğu ertelememek.“Bir şey olunca sevineceğim” dememek.Günün içine küçük kutlamalar serpiştirmek.