Ziya Pekser'in Ölümü

Şair cenazesi ayrı bir şeymiş.

Ölünün arkasından okunan dualar,olurmuş bize mısralar.

Ayazın ardından esen günleri göremekmiş

Ölümü gözlerken,yarını içten içe umut etmekmiş

Kasımda da ölünmezmiş be Ziya.

Tanırdı her kalem tutan Ziya'yı.

Matbaalarda girerdi ona sıra gelince saygı duruşuna.

Kimi derdi "ne adam!" kimi derdi "kim bu dallama lan?"

Sofralarda sözü geçerdi Ziya'nın

Habersizde gidilmez be Ziya.

Gazetelerde anlatılan o mahzun ama hayat dolu vaazci değildi Ziya.

Beraber giderdik meyhanelere

borç takınırdık birbimize

Kumarda at koşturan bizzat oydu

Oldu bitti de,borçlu da ölünmez be Ziya.

Hep bahsederdi şiirlerinde öleceğim diye

Gençti bunları dediğinde,ağzı süt kokardı

Otuz dokusuna girdi,uzun sürmedi,kanserde ona girdi.

Son dizeleri hep yaşayan kuşlardı Ziya'nın.

Ne kuş oldun,ne de yaşadın be Ziya.

Ana baba günü gibiydi o gün

Kimi ağladı,kimi bağırdı,kimi bağda göbek attı.

Daha çok gençti diyen de vardı,hak etti diyende.

Herkes bir el fatiha diyebildi en azından.

Fena adam değildin be Ziya,

Bari kırkını göreydin be Ziya.

-Lâlâ Berrin